BURASI BEŞİKTAŞ!..

Rakip, ligin dibindeki Ankaragücü. Ellerindeki “tek” silah, genç oyuncuların dinamizm ve isteği. Bu da Beşiktaş’ı yenmeyi değil, en iyi ihtimalle Beşiktaş’a futbol oynatmamayı sağlayabilir; sıfır-sıfıra çalışabilirler. Bunu maçtan önce bütün Türkiye görüyor, bir tek bizim stajyer hoca Karvalhal göremiyor…

Karvalhal körün değneğini bellediği gibi (bu bir tabirdir, lütfen kimse alınmasın) 4-2-3-1’i bellemiş, içeride dışarıda bunu oynuyor. Ya Hu, Hoca! Senin takımın önüne gelene 3-5 atan bir takım olsa “bozma düzenini, rakiplerin düşünsün” derim. Ama değil! Sen düşüneceksin Hoca! “Acaba bu rakibi nasıl açarım? Bu maçı ne yapar da kazanırım?” diye düşüneceksin. Sen “kazanmasam da olur” diyebileceğin bir takımın başında değilsin!..

Ankaragücü seni oynatmamak için ceza sahasının önünde kümelenmiş, bekleşiyor. Sen ise ikinci yarı 4-4-2’ye dönüp hücumlarda kenarları kullanmak, uzun forvetlerine bol bol kenar ortaları göndermek dururken, rakip ceza sahasının göbeğine adam yığıp duruyorsun. Bunun işe yaramayacağını ön görecek kadar tecrüben yok diyelim (ki saçma, taraftarlar bile biliyor, sen antrenör olacaksın).. Arkadaş! Maçı kenardan izlerken de mi göremiyorsun, senin olmayan taktiğinin! bu maçta tutmadığını?...

Görüyorsun bence. Görüyorsun ama çözüm üretemiyorsun.. Bu yüzden 87.dakikada yorulan Veli’yi çıkarıp yerine Necip’i alıyorsun. Çözüm üretemediğin için, beraberliğe razı oluyorsun..

Bu, “beraberliğe razı olmak” sana uygun olabilir ama bize uymaz hoca… BURASI BEŞİKTAŞ!..